Όνειρα

πετα

2007-12-17T01:56:00.000+02:00

τα ονειρα στα οποια εβλεπα οτι πεταω ηταν τα πιο αγαπημενα μου.

μετρημενα στα δαχτυλα του ενος χεριου.

σε ενα, ειδα οτι πετουσα εξω απο την πορτα του διαμερισματος μου και το συναισθημα μπερδεμενο αναμεσα στη χαρα του πεταγματος και το παραπονο που δεν πεταγα πιο ψηλα, πιο μακρια.

σε ενα αλλο, ειδα οτι ημουνα μια αλλη γυναικα νυχτεριδα και κυνηγουσα σε αστικο τοπιο, αναμεσα σε στενους δρομους χαραγμενους απο ουρανοξυστες, τους κλεφτες του αυτοκινητου του πατερα μου.

σε ενα ακομη, ειδα να πεταω πανω απο λιβαδια, βουνα και θαλασσες.

το καλυτερο!

Υποπτα συμπλεγματα στα ονειρα μας...

2007-10-18T21:59:00.000+03:00

Ημουνα στο μπαλκονι κοιτωντας κατω οπου μια στρατια περιεργων οντων περνουσε το τοιχακι που μας χωριζει απο τους διπλανους και κατευθυνοταν στο λουκι μας. τρομοκρατημενη σκεφτομουνα πως θα μπορουσαν να φτασουν ως το μπαλκονι...

Ξυπνησα και σκεφτομενη τι μου θυμιζαν αυτα τα περιεργα οντα μου ηρθαν στο νου οι μυρμηγκοφαγοι. Κοιταξα στη βικιπαιδια και ανακαλυψα πως οι μυρμηγκοφαγοι ειναι συγγενεις με τους armadillo που μοιαζουν φοβερα στα παραξενα οντα του ονειρου μου!

πιασμενες χερι-χερι

2007-10-13T01:25:00.000+03:00

ενιωσα μια φοβερη ενωση με ενα κοριτσακι. κρατιομασταν απο το χερι και ολα ηταν οπως ειναι οι τελειες σχεσεις...

ειχαμε βρει τους ρολους μας. γεννημενοι για να παιξουμε αυτους τους ρολους, ημασταν πολυ καλες σ'αυτο.

η ασφαλεια και οι γνωσεις που παρεχει ο ενηλικας. το απροοπτο μεσα στη σιγουρια.

ο ενθουσιασμος του κοριτσιου και η παιδικοτητα που χαιρεται με σταθερα βηματα μπροστα...προς την ενηλικιωση.

μεσα απο το τεντωμενο μπρατσο μας περνουσε η επικοινωνια και εφτανε μεχρι το κεφαλι πριν γινει αισθηση και ξεχυθει στο σωμα.

χερι-χερι...

ONLY in my dreams...

2007-07-28T11:53:00.000+03:00

Ονειρευτηκα...μετα απο πολυ καιρο.Ειδα οτι ειχα μια δουλεια,απλη,οχι τιποτα σπουδαιο,ετσι για να γκρινιαζω κι εγω που δουλευω μες στη ζεστη,να πληρωνω τους λογαριασμους μου,να πηγαινω σουπερ μαρκετ,τετοια χαζα πραγματα.
Ειδα οτι ειχα φιλους που με επαιρναν λεει τηλεφωνο να δουν τι κανω κι αν χρειαζομαι τιποτα.Μια απο αυτες με ειχε καλεσει σπιτι της κι ειχε φτιαξει για μενα το φαγητο που εχω περισσοτερο επιθυμησει...πατατες με αυγα.Προσπαθουσε να με πεισει να φαω και με μαλωνε που εδω και τρεις μερες δεν εχω βαλει μπουκια στο στομα μου.
Προσπαθουσε να με παρηγορησει και μου'λεγε οτι την εκανα τη μαλακια και δεν ακουσα κανεναν παλι αλλα δεν πειραζει,ειναι ολοι εδω διπλα μου,μ'αγαπουν ακριβως επειδη κανω μαλακιες,οτι ολα θα πανε καλα και να μη φοβαμαι τιποτα.
Μετα βρεθηκα στην αγκαλια σου,να μου λες οτι με συγχωρεις για τις βλακειες μου κι οτι μ'αγαπας πολυ...κι αυτο το ελεγες χωρις προσπαθεια,χωρις να στο ζητησω.Τρυφερα,χωρις φωνες,μονο με χαδια και φιλιά...
Και μετα ξυπνησα...μουσκεμα στον ιδρωτα,να καιγομαι απο τη ζεστη,με τον ανεμιστηρα να δουλευει στη μεσαια σκαλα αλλα χωρις να προσφερει ανακουφιση.Και ηχησαν στα αυτια μου τα λογια της Λισι,της ηρωιδας του τελευταιου βιβλιου του Στηβεν Κινγκ...
"Ποτέ δεν νιωθεις πιο μονος απο οταν ξυπνας χαραματα μονος σε ενα στρωμα που καποτε κοιμονταν δυο και συνειδητοποιεις οτι το μονο πραγματα που αναπνεει μεσα στο σπιτι εκτος απο εσενα ειναι τα ποντικια"
Εγω δεν εχω ουτε ποντικια...

Κανονικα θα εβαζα το In my dreams των Wig Wam αλλα μου πεφτει πολυ χαρουμενο...λεω να βαλω λοιπον το αγαπημενο μου ever...
WELCOME TO MY NIGHTMARE-ALICE COOPER

απο σαραντα κυματα...

2007-05-09T02:38:00.000+03:00

Μετα την προβα τζενεραλε ηρθε η σειρα των σαραντα λεπτων πριν το γαμο να κατσουν στο σκαμνι της διηγησης.

8 και μιση ηταν προγραμματισμενο να αρχισει ο γαμος και βρισκομαι 8 παρα δεκα αχτενιστη και αβαφη. η κομμωτρια και μακιγιεζ μου δεν ειχε φανει. οι περισσοτεροι καλεσμενοι αφαντοι κι αυτοι. ο γαμπρος με τη σειρα του κι αυτος χαμενος καπου...ποιος ξερει που.

ο πανικος να αρχιζει να αναδυεται απο τα καταβαθα της καρδιας στην επιφανεια της εντονης εκδηλωσης. ο πατερας μου να χειροτερευει την κατασταση με την κριτικη του και'γω να προσπαθω να καταπιω την αγωνια μου και να χρησιμοποιω τα τελευταια αποθεματα ψυχραιμιας για να τον καλμαρω.

οι ελαχιστοι καλεσμενοι που ειχαν καταφτασει, καποιες νεαρες κοπελες που δεν τις γνωριζα καν, περιμεναν καθισμενες στο κρεβατι μου. περνω το νυφικο και παω στο μπανιο να το φορεσω. κοιταζομαι στον καθρεφτη. σκεφτομαι οτι και αβαφη δεν ειμαι ασχημη αλλα με ενα πιο προσεκτικο κοιταγμα διαπιστωνω πως απο την αγωνια μου εχω βγαλει σπυρακια και πως θα τα καλυψω;

δεν ηρθε και η κομμωτρια να μου στερεωσει το πεπλο στα μαλλια και θα ηθελα να το φορεσω. μαρεσει το πεπλο στα μαλλια....

Γαμου προεορτια

2007-05-04T16:33:00.000+03:00

και οσο πλησιαζουν οι μερες τοσο θα αυξανουν τα ονειρα με πρωταγωνιστρια εμενα νυφη...
ηδη ειδα την προβα τζενεραλε και τα 40 λεπτα πριν το γαμο...
στην προβα ημουνα ντυμενη στα καταλευκα και συνοδευα μια καταλευκη τουρτα ενω η πιο λαχταριστη στιγμη ηταν οταν εμπειξα τον δεικτη μου μεσα της και τον κατευθεινα επειτα ηδονικα μεσα στο στομα μου.
οι γευστικοι καλυκες ξυπνησαν...
μμμ, φρεσκια και μαλακη η τουρτα αυτη.

Στη ζωνη του λυκοφωτος...

2007-05-04T15:53:00.000+03:00

ή αλλιως 'πως ο υπνος διακοπτεται'.

τωρα αυτο που συνευει εχτες ενστικτο της επιβιωσης ονομαζεται;
εκει που κοιμομουνα του καλου καιρου βαζει ο johnny boy μια μπουκια απο τη μεριδα κοτοπουλο που μου αναλογουσε στο στομα του.
για ποτε ξυπναω και θεριευω, ειναι αλλο πραγμα να το λεω και αλλο να το αισθανομαι και να το βλεπει...
'ασε κατω το κοτοπουλο, ρε'.
τα ενστικτα απο την εποχη των σπηλαιων ξυπνησαν...
:o

ΟΤΙ ΝΑ'ΝΑΙ, ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΥΨΗΛΕΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ

2007-05-04T11:07:00.000+03:00

Χθες πάλι το υποσυνείδητό μου έκανε πάρτυ στο μυαλό μου... Αρχικά είδα πως ήμουνα σε μια πορεία στην οποία μας την πέσανε οι μπάτσοι, με χημικά και ΠΟΛΥ ξύλο, γενικά ήτανε πολύ άγρια φάση, τόσο που η πορεία άρχισε να σπάει σε σημεία πολύ γρήγορα και σύντομα όλο το πράγμα πήρε μορφή κλευτοπόλεμου στους δρόμους... Και κάπου εκεί εγώ μπήκα στον χώρο του πανεπιστημίου και ανέβηκα σε μια σχολή, που ήτανε η σχολή φιλοσοφικής, αλλά όχι με την μορφή που έχει τώρα το κλτίριο. Η σχολή ήτανε γιαπί, την ανακαινίζανε, οπότε σκεύτηκα να ανέβω ψηλά στην ταράτσα κι απο εκεί να πετάω τούβλα προς τους μπάτσους, ώστε να τους κάνω την μέγιστη δυνατή ζημιά. Αλλά στον τελευταίο όροφο, βρήκα μια περίεργη κατασκευή απο ξύλο και γυαλί, όπου είχε μια γυάλινη φυσαλίδα, στην οποία βρισκότανε ένας φύλινος θρόνος, ντυμένος με βελούδο. Και ψάχνοντας ανακάλυψα μια μυστική συρώμενη πόρτα πάνω σε αυτήν την ξύλινη κατασκευή, η οποία ήτανε σαν εντοιχισμένη ντουλάπα ουσιαστικά, που οδηγούσε μέσα απο κάτι στενά ανοίγματα στον θρόνο. Καθώς παιδευόμουνα να περάσω προς τα εκεί, άγνωστο γιατί ήθελα να το κάνω αυτό, από μια κοντινή πόρτα βγαίνει η Ντονατέλα Βερσάτσε και μου πιάνει κουβέντα! Οτι είναι καλεσμένη του πανεπιστημίου κι οτι είναι με παρέα μέσα στο δωμάτιο και άλλα τέτοια και με αυτά και με εκείνα με καλεί στην παρέα της. Όπου ήτανε 5-6 γυναίκες νομίζω, με τις οποίες πιάσαμε μια κουβέντα για τους καλιτέχνες και συγκεκριμένα για τους ποιητές, θυμάμαι να κάνω μια μακροσκελή ανάλυση για τον Καβάφη... Παρακάτω νομίζω οτι τελικά η αστυνομία μπήκε ακόμα και μέσα στο άσυλο, αλλά κάπου εκεί η μνήμη μου δεν με βοηθά να θυμηθώ την εξέλιξη ακριβώς.

ενα ονειρο

2007-04-24T17:04:00.000+03:00

και αφου εβαλα τον βρεγμενο ιστο αραχνης για φυλαχτο και μια ονειροπαγιδα για να μην ισχωρησουν τα κακα πνευματα στη διηγηση βαλθηκα να περιγραψω ενα απο τα πιο περιεργα ονειρα που θυμαμαι να εχω δει ποτε. Ετοιμαζομαστε με τον πατερα μου να παμε στο εξοχικο που εχουμε καπου κοντα στη θαλασσα. θα παιρναμε μαζι μας και το κοριτσακι μιας γνωστης μας, αποστολη την οποια ανελαβα προσωπικα να φερω εις περας. οταν ηρθε η ωρα να φυγουμε παιρνω το κοριτσακι στην αγκαλια και χωρις πολλα-πολλα κιναμε για το εξοχικο. οταν ηρθε η ωρα να κοιμηθει συνειδητοποιω οτι δεν εχω φροντισει να παρω μαζι μας καποια αλλαξια ή οτιδηποτε αλλο θα ηταν χρησιμο κατα τη διαρκεια της παραμονης μας εκει. τοτε σκεφτηκα πως σε αντιθεση με το πως αντεδρασα, η μητερα της μικρης ειναι πολυ επιμελης και φροντιζει ολες τις λεπτομερεις ωστε να μη λειψει ποτε τιποτα στη μικρη. ενιωσα αμφιθυμια μετα απο τις σκεψεις αυτες, αμφιθυμια του στυλ 'μαρεσει που η κυρια αυτη ειναι οργανωτικη αλλα λατρευω επισης και τον αυθορμητισμο μου'. τελικα, τα βρηκαμε και το κοριτσακι κοιμηθηκε φορωντας το φανελακι του. no trouble, λεμε.Η επομενη σκηνη με βρισκει στην παραλια διπλα στο γιαννη, στην ακροθαλασσια. μεσα στη θαλασσα κοσμος πολυς κολυμπαει και χαιρεται. ειναι και η κουμπαρα μας μεσα και τσαλαβουταει με συντροφια τον θανασση βεγγο. ξαφνικα, με πιανει μια μελαγχολια σαν να μην ανηκω εκει. γυρναω στο σπιτι με την επιθυμια να ασχοληθω με τη μικρη. γυρω απο το κρεβατι της γυναικες πλεκουν και με αποτρεπουν να την ξυπνησω. κοιταω και βλεπω μια πατατα κομμενη σε 4-5 κομματια. τα αγγιζω αλλα δεν ανταποκρινονται. παω πιο κοντα και βλεπω το ενα, το πιο αποκομμενο απο τα αλλα, να αναπνεει. καθησυχαζομαι. η μικρη ειναι καλα αλλα ... εχει γινει πατατα.

Rue Lepic

2007-03-20T17:54:00.000+02:00

είδα στον ύπνο μου πως είχα ραντεβού σε ένα καφέ της Μονμάρτης μα όποιον ρωτούσα που είναι η οδός Lepic, (στην πραγματικότητα την ξέρω πολύ καλά), έλεγαν πως δεν υπάρχει...

Κεντρική ιδέα, ούτε κι αυτή την άνοιξη θα πάω Παρίσι...

Missed call

2007-03-14T12:32:00.000+02:00

Ονειρεύτηκα ότι μου τηλεφώνησες. Έχουμε να τα πούμε μήνες, αλλά στον ύπνο μου αρχίσαμε από εκεί που είχαμε μείνει.

Αυτή τη φορά, δε χρειάστηκε να ελέγξω το τηλέφωνό μου για να σιγουρευτώ ότι ήταν μόνο όνειρο.

Ψάρια = λαχτάρα

2007-02-13T14:51:00.000+02:00

Τον τελευταίο μήνα, το αγαπημένο μου φαγητό είναι οι σούπες. Έτσι, όταν χθες βράδυ άρχισα να βλέπω ένα όνειρο στο οποίο με περιτριγύριζαν ψαράκια, δεν ανησύχησα ιδιαίτερα. Σκέφτηκα πως θα ήταν ιδέα μου και πως τα πνεύματα των κοκκινόψαρων που είχα ξεψαχνίσει τις προηγούμενες μέρες με εκδικούνταν. Αυτό όμως ήταν περισσότερο αληθινό απ' όσο το υποσυνείδητό μου ήθελε να είναι.

Ενώ, στο όνειρό μου, περπατούσα κανονικά και έκανα τις δουλειές που ήθελα (χάζευα δηλαδή όπου ήθελα) με πλησίαζαν ψάρια τα οποία κολυμπούσαν άνετα στον αέρα γύρω μου. Είχαν διάφορα χρώματα και σχήματα. Άλλα με προσπερνούσαν, άλλα σταματούσαν για να περάσω και άλλα μου έκλειναν το μάτι.

Όλα αυτά στην αρχή, γιατί μετά από λίγο, όταν είχαν τελειώσει τα μαγαζιά και τα ενδιαφέροντά μου άρχισα να τα παρατηρώ προσεκτικότερα και είδα ότι μερικά με περίμεναν να τελειώσω ό,τι έκανα για να μου ζητήσουν να τ' ακολουθήσω. Αρνήθηκα και αυτά με πλησίασαν περισσότερο, τόσο που μερικά με ακουμπούσαν και ένα με δάγκωσε στο αριστερό μου χέρι. Τράβηξα το χέρι μου απότομα και είδα ότι άφησε ένα κόκκινο σημάδι, χωρίς να βγάλει αίμα. Γύρω μου δεν μπορούσα να δω τίποτε άλλο εκτός από ασπρόμαυρα ψάρια με τεράστια δόντια.

Ευκαιρία για δίαιτα λαχανικών, δε βρίσκετε;

ok!

2006-12-29T09:50:00.000+02:00

Αυτό δεν ήταν όνειρο... ήταν η τριλογία του Κισλόφσκι... :s

Η μπλέ :P... πρώτο πλάνο... στη θάλασσα, σε ένα μέρος άγνωστο, με ανθρώπους άγνωστους... σκοπός άγνωστος :P... κολυμπάμε και κάποια στιγμή κάποιος φέρνει μια στολή κατάδυσης... οι άλλοι φορούσαν ήδη... καταδυόμαστε σε μεγάλο βάθος... ξέρετε τόσο που όταν κοιτάξεις πάνω βλέπεις την επιφάνεια και είναι το μόνο φωτεινό σημείο εκεί γύρω (μπρρρρ ανατριχιάζω λέμε... απ'τα σαγόνια του καρχαρία μου έμεινε μια ψιλοφοβία σχετική :s) ... ήταν μαγευτικά πάντως... ησυχία... η ηρεμία που ένιωθα έστω και στο όνειρο ήταν καταπληκτική!... κάποια στιγμή κοιτάζω πάνω και βλέπω ένα τεράστιο σαλάχι... το λέω δίπλα στον δενξέρωποιοςήταν και μου λέει είναι ακίνδυνο μη φοβάσαι... άλλο πλάνο... καθόμασταν και συζητούσαμε χωρίς μάσκες κλπ σε έναν βράχο που όμως... προσέξτε εδώ... την αγάπη σας :P... ήταν μέσα στη θάλασσα και σε μεγάλο βάθος... καλά αυτό ακόμα και για όνειρο είναι τού μάτς!... αυτά άλλα δεν θυμάμαι απ'τη μπλέ...

Η κόκκινη :P... πρώτο πλάνο... είμαστε σε ένα συνεδριακό χώρο... κάποιοι γνωστοί υπάρχουν εκεί... και όλως τυχαίως και δυό φίλες γιατροί :P... άρα τι να πω?... ήταν ιατρικό?... θα σας γελάσω.... ΧΑ! σας γέλασα (τζίμης :P)... καθόμαστε και κοιτάμε όλοι προς μια οθόνη... δεν θυμάμαι τι βλέπαμε... πάντως στο επόμενο πλάνο κοιτάμε ένα κουκλοθέατρο!!! :D... τώρα ξέρω χάθηκε κάθε σοβαρότης του ονείρου... αλλά τι να κάνουμε?... ακόμα και τα όνειρά μου ανατρεπτικά είναι... όπως και το μυαλό μου :P

Η Λευκή :P... πρώτο πλάνο... εκεί έξω απο το συνεδριακό (εδώ η κόκκινη και η λευκή συνδυάζονται... και σ'αυτό εδώ το σημείο τον τρώω τον Κισλόφσκι ε ε? :P)... απο κάποιο στόμα μαθαίνω ότι πέθανε ο παππούς μιας φίλης (η μητέρα της οποίας ήταν η μία γιατρός στο συνεδριακό... με παρακολουθείτε έτσι? :D)... πολύ αγαπητός παππούς, λεβέντης άνθρωπος!, που πέρασε πολλά... αντάρτικο βουνά ξέρετε... και τον συνάντησα τις προάλλες μετά απο μια περιπέτεια με την υγεία του που είναι επιβαρυμένη και ενώ δεν με έζησε (αν με καταλαβαίνετε) δεν είχαμε την καθημερινή επαφή... δάκρυσε που με είδε... αυτό ΔΕΝ θα το ξεχάσω ποτέ... και ίσως αυτός είναι ο λόγος που ήρθε στο όνειρό μου... σόρυ για την πολυλογία... μαθαίνω λοιπόν ότι πέθανε ο άνθρωπος αυτός... και πηγαίνω να συλλυπηθώ αλλά όχι στο σπίτι... όοοοοχι... σε ένα καφέ... τώρα... ποιος ήταν στο καφέ είναι μια άλλη υπόθεση... εγώ πάντως να συλλυπηθώ πήγα :P... εκεί ήταν (δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά) η γιαγιά... η γυναίκα του του παππού... εδώ ο σκηνοθέτης κάνει μια υπέρβαση :P γιατί η γυναίκα έχει τόσα προβλήματα υγείας που σπάνια βγαίνει απο το σπίτι πια... όμως μεταξύ άλλων που δεν θυμάμαι τώρα (όταν ξεκίνησα να γράφω ψιλοθυμόμουνα αλλά όχι πια :P) εκεί στο καφέ ήταν ένας ΓΛΟΙΩΔΗΣ συνάδελφός μου... ξέρετε απο κείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν το ανθρώπινο είδος έπρεπε να είναι το κυρίαρχο είδος σε αυτόν τον κόσμο (αυτός και πολλά πολλά άλλα!)... τώρα τι γύρευε στην "κηδεία" αγαπημένου προσώπου είναι να αναρωτιέται κανείς "μα τι έφαγα χθες βράδυ??? :O"!

την αγάπη σας... :P

περίεργο αλλά ωραίο

2006-11-05T23:25:00.000+02:00

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με μια πολύ περίεργη διάθεση. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ήθελα μια αγκαλιά και να ξανακοιμηθώ ώστε να συνεχίσω το τελευταίο μου όνειρο. Ένα βαθύ όνειρο, μια ακόμη ιστορία εποχής με έντονες εικόνες αν και χωρίς ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους.

Έβλεπα λοιπόν πως ζούσα στη δεκαετία του 50 (;) σε μία χώρη στην Ευρώπη. Με είχε ερωτευτεί ένας ισχυρός άντρας της εποχής, ο οποίος ήταν κατά κάποιο τρόπο αρχηγός μίας γκαγκστερικής οικογένειας. Και εγώ με τη σειρά μου τον είχα ερωτευτεί. Ήταν ένας άντρας με τρόπους, με σθένος και προσωπικότητα, άσχετο αν ήταν γκάγκστερ. Μου είχε κάνει πολλές φορές πρόταση γάμου αλλά εγώ απέφευγα την απάντηση.
Πολλές εικόνες και σκηνές στο όνειρο που όμως δεν περιγράφω αφενός γιατί δε τις θυμάμαι και πολύ καλά κι αφετέρου γιατί αποκλίνουν πολύ η μία από την άλλη.
Μία σκηνή όμως ήταν πολύ έντονη και ζωντανή. Ταξίδευα με το τραίνο, ένα ωραίο παλιομοδίτικο τραίνο, από κάπου στην Ευρώπη προς την Ελλάδα. Καθόμουν μόνη μου. Στις μπροστινές θέσεις κάθονταν δύο κυρίες, από την Τουρκία (κι εγώ στο όνειρο καταγόμουν από την Τουρκία). Απρόσμενος εμφανίζεται στο τραίνο ο άντρας που αγαπούσα κοιτώντας με και χαμογελώντας. Ήθελε να καθίσει δίπλα μου αλλά η μία από τις δύο κυρίες δεν τον άφηνε να καθίσει με μία άγνωστη ανύπαντρη κοπέλα. Χαμογελούσα. Της εξήγησα στα τούρκικα ότι με ήξερε, ότι μου είχε ζητήσει πολλές φορές να με παντρευτεί και ότι αυτή τη φορά θα δεχόμουνα. Τότε μόνο του επέτρεψε να καθίσει δίπλα μου.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι στο όνειρο είναι να του κρατάω το χέρι στο τραίνο και να ξαπλώνω χαρούμενη στον ώμο του.

FLYING AWAY

2006-10-26T12:54:00.000+03:00

Χθές βράδυ, έβλεπα όλη την νύχτα στο όνειρό μου οτι πετούσα... Ήμουνα στο μουσείο μοντέρνας τέχνης της καταλωνίας στην Βαρκελώνη, στην placa Epanya, όπου μπροστά απο το μουσείο έχει σκάλες που κατεβαίνουνε, μέχρι κάτω, μεγάλες σκάλες και πλατειές που δημιουργούν αρκετά επίπεδα μέχρι να φτάσουνε το ύψος του δρόμου. Και σε αυτά τα επίπεδα υπάρχουνε συντριβάνια και πράσινο. Κι εκεί που πήγα να κάνω το πρώτο μου βήμα για να κατέβω το πρώτο σκαλί, βρέθηκα να αιωρούμαι ελαφρώς, οπότε και μια μικρή εκτίναξη άρχισα να πετάω πάνω απο την placa Epanya. Και πετούσα πετούσα και ενώ συνήθως στα όνειρα που βλέπω οτι πετάω η διάρκεια πτήσης μου είναι μικρή, εδώ δεν τελείωνε. Από την placa Epanya άρχισα να χώνομαι στα στενά της πόλης, η οποία πλέον έπαψε να είναι η Βαρκελώνη αλλά άρχιζε να μοιάζει όλο και περισσότερο με τα κάστρα της Θεσσαλονίκης. Έμπαινα στα στενά των κάστρων, κάτι πλακόστρωτα γκαλντερίμια και έβρισκα παλιά σπίτια, αρχοντικά εγκατελειμένα και έρημα, να σαπίζουνε στον χρόνο, αλλά παρ'όλα αυτά να κρατάνε στην αρχοντιά και την ομορφιά τους. Και όλο και κατέβαινα προς την πόλη, ώσπου σε κάποια στιγμή έστριψα προς τα αριστερά για να βγώ σπίτι μου, για να αποφύγω το κέντρο και να φτάσω σπίτι μου περιφεριακά. Και κάπως έτσι υποτείθεται οτι έφτασα στην Περαία, όπου εκεί βρήκα αγρότες να μαζεύουν τα σπαρτά και να τα φορτώνουνε σε κάρα κάτω απο τον ήλιο και σκεύτηκα οτι έτσι θα έπρεπε να είναι η όμορφη κι αληθηνή ζωή. Και συνέχισα να πετάω πάνω απο τους χωματόδρομους, βλέποντας ένα καθαρά επαρχιώτικο τοπίο, με τις μικρές ταβέρνες του και το καφενίο του χωριού, όπου έχει κι ένα δύο ηλεκτρονικά να παίζουνε οι πιτσιρικάδες. Και τελικώς έφτασα και στον κεντρικό δρόμο της Περαίας, όπου και τον ακολούθησα μέχρι το σπίτι μου. Το πέταγμα ήτανε υπέροχο και ένιωθα τον αέρα να φυσά το πρόσωπό μου και το απολάμβανα όσο δεν πήγαινε. Κάποια φάση τελικώς έφτασα σπίτι, όπου το βρήκα κλειστοφοβικό και σκιερό και μπήκα για μπάνιο, όσο η μάνα μου με έψαχνε για να μου δείξει τις εφημερίδες. Γιατί τελικώς υποτίθεται οτι δεν πετούσα στην πραγματικότητα, αλλά το φανταζόμουνα. Το σώμα μου όμως έκανε την ίδια απόσταση περπατώντας, με αποτέλεσμα να φαίνεται στους άλλους ανθρώπους οτι τρέχω με υπερφυσική ταχύτητα για μια τεράστια απόσταση, κάτι που έγραψαν οι εφημερίδες.

Μου τη δίνουν οι κότες!

2006-10-19T05:01:00.000+03:00

Ονειρεύτηκα ότι πήγα στο πατρικό σπίτι του πατέρα μου στο χωριό. Εκεί τον βρήκα να κόβει τα δέντρα γύρω από το σπίτι. "Θα φέρω το κοτέτσι εδώ" μού ανακοίνωσε και συνέχισε να κόβει τα δέντρα. Προσπάθησα να του μιλήσω, να τον μεταπείσω - μάταια! Κάποιος ξένος τού το είχε προτείνει, και το είχε βρει καλή ιδέα, να χτίσει ένα κοτέτσι δίπλα στο σπίτι μας.

Η συναυλία και τα ψάρια-κλειδαρότρυπες

2006-10-17T05:40:00.000+03:00

Βρισκόμουν σε μια συναυλία του Nick Cave, όμως αυτός που τραγουδούσε δεν ήταν ο Cave, παρ' όλο που ακουγόταν δυνατά και καθαρά το "Tupelo", αλλά ο ηθοποιός Owen Wilson. Μόλις το συνειδητοποίησα προσπάθησα να πείσω τους φίλους μου (που όπως συμβαίνει σε τόσα και τόσα όνειρα, ήταν ένα μάτσο άγνωστοι στην πραγματικότητα, αλλά στο όνειρο ήταν φυσικά οι κολλητοί μου) για το γεγονός της απάτης, όμως εκείνοι επέμεναν οτι κάνω λάθος.
Τότε ήρθε κάποιος που τον γνώριζα (είπαμε, στο όνειρο...) επειδή είχε πολλά ξενοδοχεία στην περιοχή. Είπε λοιπόν στους φίλους μου οτι όντως, τους έλεγα την αλήθεια, και πως όλη η συναυλία ήταν μια παγίδα για πιάσουν αιχμάλωτους όσους ξέρουν να ψαρεύουν. Εκεί επικράτησε ένας μικρός πανικός ανάμεσά μας, καθώς όλοι ήμασταν δεινοί ψαράδες. Κάποιος είχε την ιδέα να πάμε προς το ποτάμι κι εγώ συμφώνησα.
Βγαίνοντας από τον συναυλιακό χώρο, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα απίστευτο λιβάδι με λουλουδάκια, αηδονάκια, δεντράκια και δε συμμαζεύεται. Κάπου στην άκρη υπήρχε και το περίφημο ποτάμι, όπου και κάτσαμε στην όχθη του, με μια απόχη ο καθένας στα χέρια. Ο ξενοδόχος ήταν όλη την ώρα πάνω από τα κεφάλια μας και φώναζε "Πρέπει να πιάσετε τουλάχιστον τέσσερα ψάρια-κλειδαρότρυπες!"
Εγώ δεν κατάφερα να πιάσω τίποτα και ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα, αλλά κανείς δε μου έδινε σημασία.
Εν τέλει οι φίλοι μου έπιασαν δυο δίδυμα ψάρια-κλειδαρότρυπες (ήταν ένα πράγμα-διασταύρωση κλειδαρότρυπας, κλειδιού και χριστόψαρου μεσαίου μεγέθους) και δυο μικρότερα. Ο ξενοδόχος καταχαρούμενος μας είπε "Και τώρα πρέπει να ετοιμαστούμε για τη μάχη!" Τρέξαμε λοιπόν πίσω στη συναυλία, κι αυτός εξαφανίστηκε στα παρασκήνια μαζί με τις απόχες, τα ψάρια και τους δυο φίλους μου που τα έπιασαν. Οι υπόλοιποι μείναμε κάτω για να παρακολουθήσουμε τι θα γίνει.
Ξαφνικά, εκεί που τραγουδούσε ο Owen Wilson (ακόμα το "Tupelo" έπαιζε..), εμφανίστηκε στη σκηνή ο ξενοδόχος μαζί με τον Nick Cave που κρατούσε μια τεράστια απόχη. Ο Wilson πήρε από μια παρόμοια και η τιτανομαχία ξεκίνησε, με τους δυο μονομάχους να κάνουν κινήσεις α λα Brad Pitt στην "Τροία"! Τα δε ψάρια, χτυπιόντουσαν κάπου στο μέσο της σκηνής, λες και τα είχαμε μόλις βγάλει από το νερό...

...και κάπου εκεί άρχισα να γελάω -κανονικότατα- και ξύπνησα αμέσως! Damn! Αν και ήμουν σίγουρη για το αποτέλεσμα της μάχης, δε θα με χάλαγε λίγη ακόμα δράση :)

ο πολεμιστής της φωτιάς

2006-10-15T22:17:00.000+03:00

Ήρωας του ονείρου ήταν ένας άντρας πολεμιστής της φωτιάς, ψηλός, μελαχρινός, μόνος. Το όνειρο ήταν βαθύ, έντονο, με εικόνες πεντακάθαρες, χρώματα της γης και του απόβραδου αλλά καθόλου σκοτεινό ή άσκημο. Το σκηνικό διαδραμάτιζεται σε μία περιοχή υγρή, παραθαλάσσια, χωρίς ιδιαίτερη βλάστηση.
Ο ήρωας, με αποτυπωμένη στο πρόσωπο του μια θλίψη, έχει απαγάγει το γιο ενός πλούσιου άντρα, που μοιάζει με αρχηγό των νομάδων. Κάθεται με το παιδί μπροστά του έξω από τη σκηνή του πατέρα του και ζητά να του δώσει ένα μεγάλο μέρος γης. Σε αντάλλαγμα μάλιστα θα του πει πώς να πλύνει κάποιο μέταλλο με 20 den νερό και 10 χρυσό. (!) Ο πλούσιος άντρας προσποιείται πώς συμφωνεί. Καθώς ο ήρωας σηκώνεται ικανοποιημένος (και με τη μπέρτα του να ανεμίζει) ο πλούσιος νομάδας ζητά να του πει το μυστικό που του υποσχέθηκε κι αυτός του λέει. Όλοι φεύγουν από τη σκηνή. Σηκώνεται δυνατός αέρας, προμύνημα της προφανέστατης παγίδας του πλουσίου που ετοιμάζεται, αλλά ο ήρωας δεν το καταλαβαίνει. Έχει χάσει τη διορατικότητα του.
Η επόμενη σκηνή εξελίσσεται σε μία παραλία με λίγα πλατιά βράχια και μικρά κύμματα. Εγώ και ένας άλλος νεαρός άντρας συζητάμε για την παγίδα που επίκειται. Είμασταν και οι δύο σύντροφοι παλιοί του ήρωα και συμφωνούμε ότι τώρα που απομακρύνθηκε από εμάς έχει χάσει το στόχο και τις ικανότητες του. Ο χωρισμός μας είναι και η αιτία της κρυφής του θλίψης. Αποφασίζουμε φυσικά ότι θα το βοηθήσουμε. Αλλά θα αφήσουμε να τον συλλάβουν πρώτα για να καταλάβει κάποια πράγματα.
Μπαίνουμε στο σπίτι όπου κοιμάται ο ήρωας και κρυβόμαστε στο σκοτάδι, εγώ, ο νεαρός και η κοπέλα του. (Το σπίτι αυτό είναι το σπίτι του παππού μου όπως ήταν όταν εγώ ήμουν μικρή. Μέσα στο όνειρο βλέπω και τον ίδιο τον παππού μου). Μπαίνουν μέσα δύο άντρες τους οποίους σκεπάζει το σκοτάδι και αρπάζουν τον ήρωα, που κοιμάται βαθιά και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κάποιοι άλλοι ανακαλύπτουν το σύντροφο μου. Εγώ ακολουθώ τους πρώτους άντρες. Κουβαλούν τον ήρωα πάνω σε κάποιες μεταλλικές σκάλες, μέσα στο σκοτάδι.
Πηγαίνω στο σπίτι του συντρόφου μου, ο οποίος έχει ήδη συλληφθεί, έχοντας τη μορφή του. Η μητέρα του με φωνάζει μέσα. Βλέπω κάποια στιγμή την αδελφή του να βγαίνει έξω και να καλεί κάποιους άντρες ντυμένους στα μαύρα, μέλη κάποιας συμμορίας. Καταλαβαίνω ότι είναι αυτοί που άρπαξαν τον ήρωα και κρυφακούω τη συνομιλία τους...

Κι εκεί, πάνω που επρόκειτο να ακούσω πού έκρυψαν τον ήρωα και να τον ελευθερώσω κτύπησε το ξυπνητήρι και το όνειρο διακόπηκε ... ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ.

Επιτέλους!

2006-10-07T11:34:00.000+03:00

...μετά απο αρκετές μέρες είδα όνειρο... ίσως η κούραση, ίσως οι λίγες ώρες ύπνου δεν μ'αφήνουν να ονειρευτώ... but say no more... άρτι αφιχθέν ένα όνειρο (ολίγον εφιαλτικό) κατευθείαν απο το υποσυνείδητό μου στις οθόνες σας :P
`````````````````````````````````````````````````````````
Είμαστε εκδρομή σε ένα μέρος που φαίνεται πως είναι στην αγγλία (αλλά δεν ξέρω αν είναι όντως)... εκδρομή λόγω ενός γάμου που πρέπει να παραστούμε (αυτό την προηγούμενο ΣΚ συνέβη στην πραγματικότητα... άβυσσος :P)... έτσι είμαστε παρέα, δεν θυμάμαι ποιοι ακριβώς εκτός βεβαίως απο τον σύζυγό μου... θα πέσει να μας πλακώσει :D...ανεβήκαμε στο καφέ ενός ξενοδοχείου... ενός πολυτελέστατου ξενοδοχείου με χρυσά σκαλιστά παντού με την μυρωδιά ενός αριστοκρατικού μέρους... καμία σχέση με μας :P... οι θαμώνες άγγλοι ξινισμένοι και σνόμπ... ξέρετε ;)... και μεις να γελάμε και να έχουμε ξεσηκώσει τους πάντες... η θέα καταπληκτική απο κει πάνω (μου θύμισε την θέα απο το καφέ πάνω απο το Ολύμπιον) και μια πολύ ωραία αίσθηση χαλάρωσης... στο μπαρ μία αγγλίδα, ξανθούλα γύρω στα 40 και συμπαθής δεχόταν παραγγελίες... κάποια στιγμή βλέπω ένα άτομο να παίρνει μια πουτίγκα ή προφιτερόλ... ναι μην γελάτε :P... άστραψαν τα μάτια μου και φυσικά πήγα να παραγγείλω και γω μία... κάθομαι στο τραπέζι με την παρέα και τότε έρχεται κάποιος... μάλλον γνωστός μάλλον απο την οικογένεια των μελλόνυμφων... με ένα τελάρο γεμάτο πορτοκάλια... άλλα ήταν ολόκληρα άλλα μισά και γεμιστά με άλλα φρούτα νομίζω... εγώ πήρα ένα μισό... είχε μια οδοντογλυφίδα επάνω και έτσι τσιμπούσα με αυτήν τα φρούτα και έτρωγα... όταν το μάτι μου πέφτει στο μπαρ και είδα την αγγλίδα με την πουτίγκα μου μπροστά της να με ψάχνει... πηγαίνω κατευθείαν, την παίρνω και κάθομαι ξανά στο τραπέζι μου... τρώω δυό κουταλιές και διαπιστώνω ότι δεν είναι και τόσο νόστιμη... κάποια στιγμή λέω να πάω να πληρώσω γιατί θα φεύγαμε μάλλον... πηγαίνω στην τύπισσα και της λέω σε άπταιστα αγγλικά "how does it cost?" :P... αυτή κάνει κάτι υπολογισμούς με το νου ψελλίζει κάτι για εβδομήντα... τρομάζω... λέω 70 ευρώ μια παλιοπουτίγκα?... αλλά περιμένω την τελική τιμή... τότε γυρνάει και μου λέει... "you know... this costs 5000"... "oh no no..." της λέω... "in euros please..." και μου λέει... "yes of course... 5000 euros"!!!!!!
τα είδα όλα... είδα την ελισσάβετ φαντάρο... :D... της λέω δεν είναι δυνατόν... ότι όλες όλες οι καταθέσεις μου στην τράπεζα δεν είναι 5000 ευρώ... και τι πράματα είναι αυτά... και αυτή να μου λέει με την γνωστή αγγλική ψυχρότητα... αυτή είναι η τιμή τι να κάνουμε... κλπ... στενοχώριαααα.... τι να σας πω... ξέρετε με την αίσθηση ότι ξέρω ότι είναι όνειρο αλλά βιώνω όλο το συναίσθημα... της λέω με πολλά νεύρα απο το παράλογον της υπόθεσης... ότι δεν πληρώνω κι ας πάνε να κάνουν ότι θέλουν... και φεύγω... πλάνο αμέσως μετά... κατηφορίζουμε έναν δρόμο και βλέπουμε μια εκκλησία... δίπλα μου η φίλη που παντρεύτηκε (πράγματι)το προηγούμενο Σάββατο... να μου λέει... "δεν θέλω να πάμε" (θαρρείς και υπήρχε περίπτωση να θέλω εγώ :P)... "δεν μου αρέσει ο άγιος παντελεήμονας"!!!!!
...μετά ξύπνησα με άσχημη διάθεση για το υπερβολικό ποσό της πουτίγκας :P

άντε βγάλε νόημα!!! :D

I'm on fire..

2006-10-05T14:05:00.000+03:00

Εξω βρεχει.Βροχη γλυκια,που νοτιζει τη γη και δινει ζωη στη διψασμενη γη.Μεσα ομως η δροσια δεν αγγιζει εμενα κι ουτε παρηγορει το φτωχο κορμι που βασανιζεται...φωτια.Με τρωει,με διαλυει....φουντωνει οσο δυναμωνει η βροχη κι εγω στριφογυριζω στο κρεβατι.Θελω να ανοιξω τα ματια κι ομως δεν μπορω.Ιδρωτας που κυλαει ασταματητα...κι ομως δεν εχω πυρετο.Ενα φιλί να καταλαγιασει η φωτια,ενα χερι δροσερο στο φλογισμενο κορμι μου...η φωτια δυναμωνει,τωρα μου καιει το μυαλο.
ΘΕΛΩ....ΤΙ?Ποναω...καιγομαι...λιωνω...γινομαι λαβα που κατρακυλα και πλημμυριζει το δωματιο,το σπιτι.Φτανω στην αυλη...κατω απο τη βροχη.Λυτρωση...γινομαι πετρα,ναι!
Φτανει...η ψυχη αντεχει τη φωτια,το κορμι δεν αντεχει αλλο,οχι αλλο,δε θελω αλλο αυτη τη φωτια.Ευλογημενη βροχη,ΣΩΣΕ ΜΕ!

Η ΦΑΡΣΑ

2006-09-27T22:48:00.000+03:00

Χθές είδα ένα όνειρο, στο οποίο κάνανε φάρσα σε κάποιους. Κάτι σαν τις εκπομπές της τηλεόρασης που πάει κάποιος ανυποψίαστος και του κάνουνε πλάκα, όσο η κάμερα γράφει. Ε λοιπόν η εν λόγω φάρσα είχε ως εξής. Το θύμα έμπεινε σε ένα φορτιγάκι, που στο πίσω μέρος είχε άλλα άτομα, ντυμένα με αστυνομική ή τέτοιου είδους εξάρτηση, στα πλαίσια ενός γυρίσματος. Υποτίθεται οτι ήτανε να κάνουνε μια ληστεία ή κάτι παρόμοιο. Όπως και να έχει πάντως το φορτιγάκι ανατιναζότανε με το που ο οδηγός έβαζε μπρος και πετάγονταν παντού κομμάτια απο το φορτηγάκι και τα κορμιά των υπολοίπων, που φαίνονταν να είναι ήδη άψυχα. Επίσης υπήρχε πυκνός καπνός, που είχε περίεργο χρώμα κι ενώ το 'θύμα' της φάρσας έμπαινε στο φορτηγάκι πρωί, με το που αραίωνε ο καπνός, ήτανε νύχτα και γύρω γύρω μόνο τα καιγόμενα κομμάτια του φορτηγού και τα κορμιά των υπολοίπψν. Και βαθειά σιωπή εκτός απο κάτι περίεργους μικροθορύβους, γύρω δεν υπήρχε κανένας απο το crew που έκανε τα γυρίσματα και κανένας δεν μιλούσε στο σοκαρισμένο 'θύμα' Στην αρχή προσπαθούσε να συνέλθει απο το σοκ της έκρηξης, για την οποία προφανώς δεν ήξερε τίποτα αλλά στη συνέχεια άρχιζε να τρώει φρίκη με το όλο σκηνικό που επικρατούσε γύρω του. Κι εκεί που είχε αρχίσει να αγριεύεται για τα καλά, τα πτώματα που υπήρχαν τριγύρω, άρχιζαν να κινούνται, μόνο που πλέον τα πρόσωπά τους ήτανε νεκροκεφαλές, τα μέλη τους κρέμονταν άψυχα στα πλευρά τους ενώ τους λείπανε και κομμάτια απο το σώμα τους. Ο τύπος τότε άρχιζε να φρικάρει άγρια και άρχιζε να στιγγλίζει για βοήθεια, αλλά τίποτα δεν γινότανε, εκτός απο το να τον πλησιάζουνε ακόμα πιο πολύ τα ζόμπι. Τελικά το όλο πράγμα έληγε όταν τον είχανε ήδη βάλει κάτω και σιγά σιγά τον πνίγανε κάτω απο το βάρος τους. Τελικά ανοίγανε τα φώτα στο studio των γυρισμάτων λίγο πριν το μοιραίο τέλος, αλλά ο τύπος ήτανε χεσμένος πάνω του πραγματικά...

βγάλτε άκρη τώρα...

2006-09-27T12:39:00.000+03:00

Στην αρχή το όνειρο ήταν κάπως καρτουνίστικο. Μία φιγούρα (θύμιζε λίγο και τον Ντόναλτ Ντακ) δεν πίστευε στις άυλες υπάρξεις και για αυτό κάποιος δαίμονας αποφάσισε να τον τιμωρήσει. Ένα βράυ στέλνει μία καταιγίδα με κεραυνούς να κτυπήσουν το συνοικισμό που μένει. Τα υπόλοια σπιτάκια εξαφανίζονται με ένα εντελώς καρτουνίστικο τρόπο κάτω από τη γη για να προστατευτούν ενώ το σπιτάκι του ήρωα, αν και προσπαθεί να εξαφανιστεί κι αυτό, δεν τα καταφέρνει. Παραμένει εκεί και το κτυπάνε άγρια οι κεραυνοί.
Τότε η εικόνα μεταφέρεται σε ένα γραφείο - βιβλιοθήκη (σαν αυτά που δείχνει στις ταινίες) όπου ένας κοντός μεσήλικας ψάχνει στο τεράστιο βιβλιο του και μου λέει για το δαίμονα αυτό και το λόγο της οργής του.
Οι φασαρίες συνεχίζονται και ξαναεμφανίζεται ο κοντός ανθρωπάκος που μου λέει ότι ο δαίμονας αποφάσισε, εκεί που θα οδηγώ, με ένα κεραυνό θα ανοίξει μία τεράστεια ρωγμή στη λεωφόρο για να πέσω μέσα. Κάπου εδώ εμφανίζεται ο ίδιος ο δαίμονας και βλέπω εικόνες του σχεδίου του. Τελικός του σκοπός λέει είναι αφού βασανιστώ να γίνω κι εγώ άυλη για να νιώσω τη χαρά που μου προσφέρει αυτή η κατάσταση.
Από εδώ και πέρα πρωταγωνιστές στο όνειρο είμαι εγώ, μία υποτιθέμενη φίλη μου (το πρόσωπο που έβλεπα στο όνειρο μου δεν το ξέρω) και ο φίλος μου, που είναι ο οδηγός μας. Οι κακοί του ονείρου είναι μία οικογένεια που υπηρετεί το δαίμονα. Το πιο μικρό μέλος της οικογένειας είναι ένα αγοράκι, ο Νικολάκης (σημειωτέον ότι Νικόλα λένε το αγαπημένο μου ξαδελφάκι).
Γνωρίζοντας το σχέδιο του δαίμονα προσποιούμαστε ότι απολύουμε τον οδηγό μας και γυρίζω στο σπίτι που μέναμε στο ορεινό χωριό όπου είχαμε πάει διακοπές. Εκεί, ενώ καθόμαστε στη βεραντούλα έρχεται ο Νικολάκης που εν τω μεταξύ μας έχει συμπαθήσει. Τον καθησυχάζουμε ότι το αυτοκίνητο της οικογένειας του δε θα πέσει στο χαντάκι αλλά κι αν πέσει του δίνουμε οδηγίες τι να κάνει. Μετά από λίγο του λέμε να φύγει για να μην καταλάβουν η οικογένεια του ότι ανακαλύψαμε τα σχέδια τους. Αλλά αυτός πέρνει μία καρέκλα και κάθεται μπροστά στην βεράντα μας.
Αναγκάζομαι τότε να πάω στην οικογένεια του λέγοντας πως ο Νικολάκης μας έκλεψε τα λιγοστά μας τρόφιμα αλλά δεν νομίζω ότι κατάφερα να τους πείσω. Ένας από αυτούς πήγε στο σπίτι μας και επέστρεψε αμέσως και γενικώς ακολούθησε μία σύγχυση. Φαίνεται τελικά ότι ο δαίμονας κατάλαβε ότι γνωρίζαμε τους σκοπούς τους και ανέβαλε τα σχέδια του, ο Νικολάκης έφυγε από την οικογένεια του και πήγε σε μια άλλη χώρα ενώ η οικογένεια του προσπάθησε να κάνει μεταναστεύσει με μία βαρκούλα. Το όνειρο τελειώνει με το φίλο μου να μας ανακοινώνει ότι η βάρκα της οικογένειας βυθίστηκε αλλά κατάφεραν να τους σώσουν. Κι εγώ στέλνω μήνυμα με το κινητό στο Νικολάκη ενημερώνοντας τον για αυτό.

Τουλάχιστον το όνειρο είχε αίσιο τέλος

Καλημέρα!

2006-09-26T01:19:00.000+03:00

Ονειρεύτηκα ότι σε είχα γνωρίσει.

Ήμαστε ερωτευμένοι. Ξυπνούσαμε μαζί.

Ήμουν χαρούμενη. Πλήρης.

"Της Κυριακής τα όνειρα," μου ψιθύρισες, "κρατούν μόνο μέχρι το μεσημέρι... "

Black Ash

2006-09-24T12:13:00.000+03:00

Ονειρεύτηκα ότι περπατούσα για να φτάσω στο πατρικό σπίτι του πατέρα μας, στο χωριό. Ήμουν μόνη στο δρόμο μέχρι εκεί, αλλά τριγύρω μου υπήρχε καμμένη γη. Στη θέση καταπράσινων χωραφιών με λεμονιές και πορτοκαλιές, υπήρχε καπνός και μαύρη στάχτη. Ακόμα πιο παράξενο ήταν ότι συνέχιζα κανονικά στο δρόμο μου, χωρίς να σταματήσω ή να μου κάνει εντύπωση το τοπίο γύρω μου. Δεν έφτασα ποτέ στο σπίτι (μεταφέρθηκα σε άλλο τόπο κι άλλο όνειρο), αλλά ξυπνώντας, δεν μπορώ να αφήσω αυτή την εικόνα από το μυαλό μου.

Μήπως τα Σαββατοκύριακα, που δεν έχω δουλειά και υποχρεώσεις, θα μπορούσα να βλέπω περισσότερο ευχάριστα όνειρα; Ε, καλή μου νεράιδα;

PARTY

2006-09-23T14:11:00.000+03:00

Είδα λέει οτι ήμουνα διοργανωτής σε ένα πάρτυ, το οποίο έκαναν οι Brad Pit kai Angelina Jolie για φιλανθρωπικούς σκοπούς και οτι μάλιστα είχα και τον ρόλο του κλόουν σε αυτό. Βέβαια το οργάνωνα είναι τρόπος του λέγειν, διότι δεν είχα προετοιμάσει τίποτα, η απόφαση να γίνει το πάρτυ πάρθηκε στα ξαφνικά, οπότε ήτανε σχεδόν ολόκληρο αυτοσχεδιαστικό. Επίσης απευθηνότανε κυρίως σε μικρά παιδιά και θυμάμαι να οργανώνουμε κάτι τελείως ενήλικα σκετσάκια χιουμοριστικού περιεχομένου, που είχανε σχέση με τον θηριοδαμαστή, ο οποίος ήτανε ένας νάνος τυλιγμένος σε γκρι αδιαφανή κολλητική ταινία και προφυλακτικά. Γενικά ήτανε πετυχημένο το πάρτυ και θυμάμαι οτι γέλαγα με την ψυχή μου αρκετά και στον ύπνο μου, πράγμα το οποίο είναι σπάνιο στον ξύπνιο μου και άρεσε πολύ στον κόσμο, θα έλεγα περισσότερο στους μεγάλους, παρά στους μικρούς. Τελικά μετά το πάρτυ είδα κι οτι μου την έπεσε η Angelina Jolie... Ο πεινασμένος... :Ρ

O Κώστας

2006-09-21T17:47:00.000+03:00

Είδα στον ύπνο μου τον Κώστα! Πετούσε λέει πάνω στον ουρανό και με ρώτησε αν έχω να τον κεράσω ρούμι; Δεν είχα! Είπε δεν πειράζει να είμαι καλά! και μου έστειλε φιλί!

Ωραίος ο Κώστας! Φευγάτος! Μα δυστυχώς δεν τον ξέρω... μακάρι να είναι κάποιος που θα γνωρίσω στο μέλλον!

ένα όνειρο παλιό και μοναδικό

2006-09-20T14:03:00.000+03:00

Πριν μερικά χρόνια είδα το πιο παράξενο, το πιο όμορφο και το πιο ζωντανό όνειρο. Όταν ξύπνησα είχα μια υπέροχη αίσθηση η οποία μέχρι και σήμερα δεν έχει εξαφανιστεί τελείως. Τη συναντώ σε κάποιες "όμορφες" στιγμές. Συγχωρέστε με αλλά πολλές από τις λεπτομερειες του ονείρου τις έχω ξεχάσει .

Στο εργαστήριο ενός γίγαντα, κάπου σε κάποια βουνά, φτιάχνονται μπουκάλια, γυάλινα, πράσινα μπουκάλια, που περνούν πάνω σε ένα κυλιόμενο διάδρομο. Ο γίγαντας, άσχημος και κακός, βάζει σε μερικά από τα μπουκάλια ένα μυστηριώδες υγρό και τα μοιράζει όλα στους ταχυδρόμους τους. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.
Με το ποδήλατο μου φτάνω σε ένα μικρό χωριό. Οι άνθρωποι εκεί μου υποδείχνουν ένα μέρος που μοιάζει με την πίσω αυλή - γκαράζ μιας άσπρης πολυκατοικίας, όπου παίζουν πολλά παιδιά για να σταματήσω. Ένα από αυτά παίρνει το μπουκάλι με το υγρό που είχε ρίξει ο γίγαντας (δε θυμάμαι αν του το έδωσα εγώ ή αν το πήρε μόνο του) και πίνει το περιεχόμενο του. Τότε αρχίζει να μεγαλώνει, να καμπουριάζει και να μετατρέπεται σε ένα τέρας με βίαιες και καταστροφικές διαθέσεις. Νιώθω υπεύθυνη για αυτήν την εξέλιξη και προσπαθώ να βοηθήσω κάπως για να έλθει στη φυσιολογική του κατάσταση αλλά μάταια. Τότε πέρνω την απόφαση.
Φεύγω από το χωριό με προορισμό το εργαστήριο του γίγαντα. Για να μη με καταλάβει, λίγο πριν μπω στην περιοχή του, μεταμορφώνομαι σε ένα μικρό κοριτσάκι που οδηγάει το παιδικό του ποδήλατο. Όντως ο γίγαντας δε με κατάλαβε. Με διάφορα καμώματα και νάζια προσπαθώ να τον πείσω να μου πει το αντίδοτο και με ποιον τρόπο θα μπορούσε κάποιος να βοηθήσει αυτόν που ήπιε το υγρό. Η απάντηση του δεν είναι και τόσο χρήσιμη : δεν υπάρχει αντίδοτο. Ωστόσο από αυτά που μου λέει γεννιέται στο μυαλό μου η λύση. Το κακό δε φοβάται τίποτα παρά μόνο τον εαυτό του.
Έτσι με μια δικαιολογία καταφέρνω να φύγω από το γίγαντα κι αφού απομακρύνθηκα αρκετά πήρα ξανά την κανονική μου μορφή. Ίππευα με αποφασιστικότητα και σιγουριά ένα δυνατό και γρήγορο άλογο ανάμεσα στα ψηλά καταπράσινα βουνά, κάτω από ένα ολοκάθαρο ουρανό. Γύρω μου υπήρχαν κι άλλοι αναβάτες. Μάλιστα ένας από αυτούς μου είπε ότι τώρα είμαι όμορφη.
Στα μέσα της διαδρομής συνάντησα το τέρας. Δε θυμάμαι πως αλλά βρεθήκαμε να παλεύουμε σε ένα σκοτεινό δάσος κοντά σε ένα ποταμό. Αυτό ήθελα εξάλλου. Το οδήγησα στην όχθη του ποταμού και το ανάγκασα να κοιτάξει το είδωλο του μέσα στο νερό. Και τότε έβγαλε μια τεράστια κραυγή φόβου. Είχα νικήσει.
Το μόνο που θυμάμαι μετά είναι μια λάμψη εκτυφλωτική και όταν αυτή υποχώρησε εμένα και ένα νέο άντρα να κοιμόμαστε γυμνοί, το κεφάλι του ενός στα πόδια του άλλου, μέσα σε ένα πανέμορφο, φωτεινό δάσος δίπλα από το ποτάμι...

Κάπως έτσι είχε τελειώσει το όνειρο μέσα σε ένα υπέροχο τοπίο και μες στο φως...

ΒρΑδΥνΟ 'οΝεΙρΟ

2006-09-19T23:23:00.000+03:00

Χτες βράδυ έτρεχα, έτρεχα το γύρω ενός νησιού

που κάτι μου θύμιζε.

Έτρεχα να προλάβω το χρόνο σου

να του συστήσω το δικό μου.

Ξάφνου κάτι με χτύπησε, ένα όνειρο σκόνταψε πάνω μου.

Εσύ θα ήσουνα, σε σκέφτηκα

Στο μπλε ξωκλήσι του Αϊ Σώστη βρέθηκα.

Οι Άγιοι με κοίταζαν προσεκτικά, τους γνώρισα.

Κεριά δεν υπήρχαν, μόνο ψυχές αναμμένες.

Το φαντάστηκα και ήρθα να σε βρω.

Θυμήθηκα τα μέρη μας σ’ αυτό το νησί

Μπορεί και να μην το ξαναθυμηθώ, ποτέ πια.

Σώπασα, δεν σκέφτηκα τίποτε άλλο.

Το άλλο καλοκαίρι δεν θα υπάρχει εδώ, το ξέρω.

Πήρα το δρόμο του γυρισμού κι ας μην τον ήξερα.

Στα όνειρά μου δεν υπάρχουν δρόμοι, ούτε τόποι γνωστοί,

κατευθύνσεις ελάχιστες, σκιρτήματα μόνο.

Σκιρτήματα....

παω κι ερχομαι...

2006-09-17T21:48:00.000+03:00

Παω να γραψω κανα μαθηματακι,οχι οτι ειμαι απολυτως καλα αλλα δε γινεται να το αναβαλλω πια.Θα γυρισω με φρεσκα ονειρα και γρηγορα..Σας αφηνω με ενα απο τα αγαπημενα μου τραγουδια.

DREAM A LITTLE DREAM OF ME-MAMAS AND THE PAPAS
Stars shining bright above you;
Night breezes seem to whisper I love you?
Birds singing in the sycamore tree.
Dream a little dream of me.
Say nighty-night and kiss me;
Just hold me tight and tell me you'll miss me.
While I'm alone, blue as can be,
Dream a little dream of me.
Stars fading but I linger on, dear
Still craving your kiss.
I'm longing to linger till dawn, dear,
Just saying this...
Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries behind you.
But in your dreams, whatever they be,
Dream a little dream of me.
Stars fading but I linger on, dear
Still craving your kiss.
I'm longing to linger till dawn, dear
Just saying this...Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries far behind you.
But in your dreams, whatever they be,
Dream a little dream of me.
:-)

Ονειρεύτηκα ένα δείπνο...

2006-09-17T15:15:00.000+03:00

Ήμουνα λέει σε ένα γεύμα αλλά δεν θυμάμαι ούτε τι τρώγαμε, ούτε τι πίναμε, ούτε ποιοι ήτανε εκει πέρα. Το μόνο που μπορώ να πώ με σιγουριά ήτανε οτι στο ίδιο τραπέζι ήτανε κι εκείνη... Κι εγώ έπαιζα με τους φακούς επαφής μου μέσα στην θήκη τους, αλλάζοντάς τους θέσεις και μπερδεύοντάς τους, τρίβοντάς τους τον έναν με τον άλλο, έτσι που μετά απο λίγο δεν ήξερα ποιος είναι ο αριστερός και ποιός ο δεξιός. Και είχα μια θλίψη μεγάλη, τόση που δεν μπορούσα καν να την κοιτάξω στα μάτια γιατί ήμουνα έτοιμος να βουρκώσω. Και της είπα ότι αλήθειες είχα να της πώ, κι αυτή άκουγε και δεν μίλαγε... Και δεν είπε τίποτα, απλώς άκουγε, ώσπου παραιτήθηκα απο το να συγκρατώ τα δάκρυά μου κι έγειρα το κεφάλι μου στο τραπέζι. Μετά δεν ξέρω τι έγεινε...
Δεν ξέρω τι διάολο συμβαίνει, περνάω μια απο τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου, θα έλεγα, όταν είμαι ξύπνιος, αλλά τα βράδια τα όνειρά μου είναι όλο απελπισία, παράιτηση και θλίψη, σε σημείο να τα θυμάμαι και να μου μοιάζουν τραγικά με ταινίες Μάρθας Βούρτσης. Τι διάολο να πάρει;..

Ονειρεύομαι ξύπνια

2006-09-16T13:10:00.000+03:00

(funk)
Ονειρεύτηκα πως ονειρευόμουν
μοναχά σ' ένα παιχνίδι τρελό
Πως κρατούσα, λέει, ένα κομμάτι
ένα κομμάτι ουρανό

Είχα κάποιο φόβο τελικό

Ονειρεύτηκα πως ονειρευόμουν
μοναχά σε ένα παιχνίδι τρελό
Τώρα ξέρω ότι τίποτα δεν είναι δικό μου
Δεν υπήρξα ποτέ, δεν θα υπάρξω ποτέ
στα όνειρά μου
εγώ είμαι το κενό

Υ.Γ. (=υστέρω, γράφω)
Αν άφηνες τα όνειρα να σβήσουν μακριά και αν σαν τα κεχριμπάρια του κομπολογιού που χάνονται μουντά στο χώμα, τις μνήμες σου μια -μια έβαφες με συμπόνοια, δεν θα στεκόσουν στην επιδερμίδα μου επάνω - μαρμαρωμένη επιβίωση της σκέψης,
κοιτώντας το ωχροκίτρινο νήμα της ψυχής μου;
Μια ήρεμη ανάσταση σε φως αττικό, που σαν μετουσιωμένο όνειρο θωρούσαμε τα φιλντισένια βράδια,
υπήρξε μέσα μας και άχνιζε από χάδια,
πέρα δώθε δονώντας ένα πόθο κρυφό,
ικανοποιημένο σε αχάτινους ήχους.

"Τρεφόμαστε", έλεγες τότε "από την πεμπτουσία του ρεμβασμού των άλλων"

Χιονισμένο πανόραμα

2006-09-16T09:43:00.000+03:00

Χιόνι! Παντού χιόνι και από τον ουρανό να παίζουν μουσικές του Σταύρου Λάντσια...
Πανέμορφο όνειρο που νομίζω κράτησε όλη νύχτα!

2006-09-15T21:27:00.000+03:00

Λοιπόν, αυτό το όνειρο το έχω δεί αρκετά χρόνια πρίν, αλλά πιστεύω αξίζει να το αναφέρω ... Φοιτήτρια στην Βοστώνη, μακρυα από οικογένεια & συγγενείς αρκετές φορές μου έλειπε η παρουσία τους. Το διαμέρισμα που νοίκιαζα την περίοδο εκείνη που είδα το όνειρο δεν θα έλεγα αποτελούσε πρότυπο κατοικίας (περισσότερο bronx κατάσταση) Tο αναφέρω διότι ο περιβάλλον χώρος επιρρεάζει άμεσα την ψυχολογία μας... Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί να κοιμάστε και να ξυπνήσετε - αλλά να κοιμάστε ακόμα??? Εμένα συνέβει και είναι απίστευτο! Ξυπνάω λοιπόν [μέσα στο όνειρο] και σηκώνομαι από το κρεβάτι. προχωρώ πρός το καθιστικό και βλέπω ότι έχω μήνυμα στον τηλεφωνητή ... πατάω το κουμπί και ακούω την φίλη μου να λέει {λυπάμαι που σας το λέω αλλά η Μαριλένα πέθανε χθές το βράδυ} Αντιλαμβάνεστε το σοκ εκέινη την ώρα!!!...Προσπαθόντας να καταλάβω εάν είναι ακόμα όνειρο ή πραγματοκότητα κοιτάω έξω από το παράθυρο και βλεπω πώς η γή έχει γυρίσει πρός τα μέσα, δηλαδή έβλεπα τα κτίρια να κρέμονται από τον ουρανό. Ξαφνικά μεταφέρομαι σε ένα σκοτεινό μέρος όπου κάποιος άντρας που έμοιαζε με μάγος ανακάτευε την ατμόσφαιρα σχηματίζοντας κάτι σαν καθρέφτη. Μου αποκάλυψε πώς μέσα από αυτόν τον καθρέφτη θα μπορούσα να δώ τους δικούς μου στην Ελλάδα τους οποίους και είδα.... Μετά έιδα να περπατάω πάντα στην ανάποδη Γή μαζί με άλλους άνθρωπους (όλοι χωρίς ρούχα) πρός την ίδια κατεύθυνση, νιώθοντας χαρούμενη & γαλήνια..

Το ΟπΛο ΚαΙ η ΠαΛάΜη

2006-09-15T21:12:00.000+03:00

Είδα ότι ήμουν ο Βασιλιάς Σαύρας και δεν μπορούσε κανείς να με πιστέψει πια. Τότε μπήκα λυπημένος στο αυτοκίνητο μου και την ώρα που έβαζα μπροστά την μηχανή πρόσεξα στη θέση του συνοδηγού μια παλάμη που κρατούσε ένα περίστροφο. Κομμένη παλάμη. Για μια στιγμή σκέφτηκα να σκοτώσω τον Βασιλιά Σαύρα,αλλά δεν το έκανα. Αντ’ αυτού, έβγαλα το παπούτσι μου και σκότωσα την παλάμη που κράταγε το περίστροφο.

Νενικήκαμεν

2006-09-15T20:47:00.000+03:00

Είμαι σε ένα νοσοκομείο, ως επισκέπτης και μιλάω με ένα φίλο γιατρό. Ξαφνικά στην διπλανή αίθουσα βλέπω ένα γνώριμο πρόσωπο, γιατρός και αυτός. Ο Γιάννης ο συμμαθητής μου από το δημοτικό, που νίκησε τον καρκίνο του στομάχου. Βγαίνω από το γραφείο του ενός γιατρού και πάω να μιλήσω στον Γιάννη. Μέχρι να φτάσω ο Γιάννης έχει βγει στον διάδρομο και τον σταματάω εκεί.
«Συγνώμη είσαι ο Γιάννης, που πηγαίναμε μαζί σχολείο; Πόσο χαίρομαι που είσαι καλά!»
Πάντα χαιρόμουν όταν πετύχαινα στον δρόμο τον Γιάννη, ασχέτως αν δεν ανταλλάζαμε κουβέντα.
«Όχι δεν είμαι εγώ, κάποιο λάθος θα κάνεις.» μου λέει και με κοιτάει με αινιγματικό ύφος.
Πριν να χαθεί στον διάδρομο του νοσοκομείου γυρίζει και μου λέει «Την επιληψία σου… θα την νικήσεις!»

Ο Γιάννης αποκλείεται να ήξερε για μένα. Εγώ όμως είχα σοκαριστεί όταν στο λύκειο ανακάλυψε ότι είχε καρκίνο του στομάχου. Κυρίως γιατί ήμασταν μαζί από το δημοτικό, αν και δεν κάναμε παρέα, είχα μεγαλώσει με τον Γιάννη. Περάσαμε όλα τα στάδια της ασθένειας μαζί του οι συμμαθητές –αυτό το «γιατί σε μένα» δεν θα το ξεχάσω ποτέ- και δεν θυμάμαι μεγαλύτερη χαρά όταν ακούσαμε πως την νίκησε την ασθένεια.

Δεδομένου ότι το θέμα της επιληψίας μου ουδέποτε με απασχόλησε σοβαρά, νομίζω πως ο Γιάννης αντιπροσώπευε τις δυσκολίες που περνάω αυτόν τον καιρό. Σαν να μου έλεγε, «μην μασάς» και κυρίως, «ακόμη και αν κάτι φαντάζει ακατόρθωτο, θα το ξεπεράσεις».

Το κλειδί

2006-09-15T10:25:00.000+03:00

Είδα λοιπόν πως ξέχασα το κλειδί του σπιτιού μου στο μαγαζί ενός φίλου, που είχε κλείσει κι εκείνος με τη σειρά του, είχε ξεχάσει τον κωδικό του συναγερμού! Ήρθε η αστυνομία και ήθελε να μας πάρει στο τμήμα. Έδειρα τον αστυνομικό και έφυγα σαν κυρία...

Αχ ξέρω τι πάει να πει το όνειρο, δικαιολογίες να μην πηγαίνω σπίτι μου ψάχνω!

dream a little dream of me...

2006-09-14T22:22:00.000+03:00

Τι να φταιει αραγε;Ο πυρετος που δεν λεει να πεσει,το φαντασμα της Εδαφολογιας,το αδειο κρεβατι,το φθινοπωρο;Τι;Ολα;
Κοιμηθηκα με το εν λογω βιβλιο στα χερια,αβολα ειναι η αληθεια.
Βρεθηκα στο παρκο του Ρετιρο στη Μαδριτη.Ησυχια,ηλιος που χα'ι'δευει το προσωπο μου χωρις να το καιει.Απολαυση..καθομαι στο παγκακι και κοιταζω ενα αγαλμα.Μαυρο..συνειδητοποιω ποιο αγαλμα ειναι.Το αγαλμα του Εκπεσοντα αγγελου.Τι περιεργο..μοιαζει ολοζωντανο.Διωχνει τη θυμωμενη εκφραση απο το προσωπο του,σκυβει προς το μερος μου και μου προσφερει ενα ανθος Μανολιας.Απο κεινες τις τεραστιες με τα καταλευκα ανθη και τα δερματινα φυλλα που χαζευα πριν λιγο.Ποσο μου αρεσαν εκεινα τα λουλουδια,ποσο ντρεπομουν να κοψω ενα!Και να που εχω ενα τωρα στα χερια μου!Καταλευκο,με το λεπτο του αρωμα...το βαζω στα μαλλια οπως κανουν οι Ισπανιδες χορευτριες του φλαμενκο,οι γνησιες οχι αυτες που χορευουν για τους τουριστες,οι gitanas.
Ο αγγελος εχει γυρισει στο βαθρο του κι εχει παρει τη γνωστη θυμωμενη εκφραση.
Ο Πειρασμος με φωναζει για αλλη μια φορα.Και με δελεαζει με το μονο πραγμα που ξερει οτι θα με κανει να λυγισω..με λευκες Μανολιες.Θυμωνει γιατι ακομα αντιστεκομαι...οταν το μονο που θελω ειναι να τρεξω ΚΟΝΤΑ του.

Πυροβολημένο (κυριολεκτικά!) όνειρο/εφιάλτης

2006-09-14T19:10:00.000+03:00

Προχτεσινό και το δικό μου. Παραδόξως το θυμάμαι ακόμα λεπτομερώς.

Ήμουν σε ένα παλιό κτίριο το οποίο ήταν νοσοκομείο-ψυχιατρείο-φυλακή. Σκοτεινό, βρώμικο, u name it, σαν το τελευταίο καταγώγιο της Gotham City. Εγώ υποτίθεται πως ήμουν νοσοκόμα, φορούσα στολή και καπελάκι και δούλευα στο ισόγειο, σφραγίζοντας κάτι αιτήσεις.
Κάποια στιγμή ήρθε ο προϊστάμενός μου (in real life ήταν ο περιπτεράς της γειτονιάς μου) και μου είπε να πάω στον τέταρτο όροφο όπου κάτι είχε προκύψει. Μπαίνω λοιπόν στο παμπάλαιο ασανσέρ και ανεβαίνω στον τέταρτο. Μόλις ανοίγω την πόρτα, συνειδητοποιώ οτι οι κρατούμενοι-νοσηλευόμενοι είχαν κάνει εξέγερση και είχαν σκοτώσει όλους τους εργαζόμενους. Κοκκάλωσα εκεί, ενώ έβλεπα σε slow motion έναν-έναν τους διάφορους επικίνδυνους τύπους να έρχονται κατά πάνω μου. Το τρομακτικό ήταν πως ήξερα ποιος ήταν ποιος, ήξερα δηλαδή τι εγκλήματα είχε κάνει και τα σκεφτόμουν καθώς πλησίαζαν. Συνολικά ήταν 4. Μια τύπισσα που είχε σκοτώσει τον άντρα της, ένας καραφλός πληρωμένος δολοφόνος, ένας παππούς που είχε κάνει αιματηρές ληστείες και ένας serial killer με το παρατσούκλι "Σκοτεινός Φοιτητής" (να και το comic relief της υπόθεσης! αλλά μη γελάτε γιατί εμένα μου κόπηκε το αίμα από τον τρόμο!). Τους πρώτους 3 τους ξεπέταξα με κινήσεις α λα Τζάκι Τσαν αλλά ο τελευταίος κόλλησε στην πόρτα του ασανσέρ και προσπάθησε να μπει μέσα. Εν τέλει κατάφερα να κλείσω τις πόρτες και να πατήσω το κουμπί για να κατέβω.
Όταν έφτασα στο ισόγειο, το είδα άδειο και κατεστραμμένο, με πτώματα ολόγυρα. Ένα από αυτά κρατούσε μια καραμπίνα, την οποία πήρα και άρχισα να περιδιαβαίνω στον όροφο. Ξαφνικά είδα τον serial killer μπροστά μου, ο οποίος είχε κι εκείνος όπλο. Προσπάθησα να τον πυροβολήσω αλλά δεν είχα σφαίρες. Φυσικά με πυροβόλησε αυτός και με το "μπαμ" ξύπνησα κατατρομαγμένη και με την αδρεναλίνη μου να χτυπάει tilt.

Αυτά!

ΥΓ. Υπάρχει βέβαια κι ένα καλό αν συνεχίσω να βλέπω τέτοια όνειρα -θα γλιτώσω τα λεφτά που σκαω στα βιντεοκλάμπ και στα first person shooter παιχνίδια. Τι Resident Evil και βλακείες... RaZz the killer nurse θα καταλήξω!

ΟΝΕΙΡΑ

2006-09-14T00:35:00.000+03:00

Προχθές έιδα ένα πολύ περίεργο όνειρο, ήμουνα λέει μπροστά σε έναν τοίχο ο οποίος υψωνότανε μπροστά μου και χώριζε την περιοχή στην οποία ήμουνα σε δύο κομμάτια. Αυτό στο οποίο ήμουνα ήτανε ηλιόλουστο και επίπεδο, με χορτάρι και ένα δροσερό αεράκι, το άλλο δεν το έβλεπα... Αλλά ήθελα να φύγω απο εκεί που ήμουνα. Γιατί είχα καταλάβει οτι όσο ωραίο κι αν ήτανε το κομμάτι μου, εκεί πέρα έμενα στάσιμος και απλώς σπαταλούσα τον χρόνο μου μη κάνοντας τίποτα. Κι αυτό με στεναχωρούσε βαθειά, με πλήγωνε. Και ήξερα οτι απο το άλλο μέρος του τοίχου, θα λυτρωνόμουνα απο αυτήν την όμορφη απραγία. Και προσπαθούσα απεγνωσμένα να σκαρφαλώσω στον τοίχο, που όμως δεν προσέφερε κανένα πιάσιμο, ή βοήθεια για να σκαρφαλώσεις πάνω του. Κι όσο και να προσπαθούσα, τόσο πιο ανύμπορος ένιωθα και τόσο πιο νευρικός γινόμουνα απο την συνειδητοποίηση αυτού του πράγματος. Στο τέλος έβαλα τα κλάματα στην βάση του τοίχου, απο την απογοήτευσή μου και την πίκρα μου που δεν θα μπορούσα να ζούσα την αληθινή ζωή. Το πρωί ξύπνησα με μια βαθιά μελαγχολία που ακόμα κρατάει μέσα μου... Περαστικά στο υποσυνείδητο...